Beste reisgenoten en andere lezers,

 

Hieronder treft U mijn verslag aan van een 15 daagse rondreis door China, georganiseerd door Kras Stervakanties. In dit verslag heb ik lang niet al de excursies (volgens programma) vermeld. Ik heb vooral de persoonlijke belevenissen van onze reis op papier gezet. We waren met z’n allen een leuke groep als reisgezelschap, en dat maakte onze reis daardoor juist zo extra gezellig en bijzonder. Hieronder een impressie van de reis, die we onder leiding van Chris Pellen van 8 t/m 22 augustus door China gemaakt hebben. Ik hoop dat dit verslag voor allen herkenbaar is en dat een ieder uit de groep er een stukje van zich zelf in terug vind. Ondertussen zijn we allen weer veilig thuis en vast weer aan ons oude ritme gewend geraakt. Tijdens het schrijven van het onderstaand verhaal heb ik tussen de bedrijven door al weer heel wat luiers (veelal vol met poep) van mijn zoontje moeten vervangen. Ja, het leven gaat - ook na zo’n mooie vakantie - gewoon weer door! Zo, de kop is er inmiddels af en het verhaal kan beginnen…

 

Zaandam, 4 september 2000

 

Rob Wienke

E-mail: r.wienke@wanadoo.nl

 

Vliegen van Amsterdam naar Beijing - dinsdag 8 augustus 2000

Vandaag de eerste dag van de vakantie. Op Schiphol allemaal nieuwe gezichten, mensen die je gedurende de reis pas wat beter leert kennen. Direct na het inchecken heb ik nog even afscheid van mijn vrouw en kinderen genomen. Voor mij persoonlijk zou dit een heel bijzondere reis worden. De kinderen hadden allebei verdriet bij het afscheid nemen, maar twee weken later zou dit alles weer omslaan in tranen van geluk….

We vertrokken met een Boeing-777, een modern en groot toestel, wat aardig te vergelijken is met een Boeing-747. Nog geen tien minuten na ons vertrek vlogen we over de Zaanstreek, pal boven ons huis. Zo kun je niet nog even uitzwaaien, maar zoals later bleek heeft de familie ons vliegtuig wel over zien vliegen. De vliegreis verliep overigens goed en alles was keurig verzorgd. Al vrij snel na de maaltijd werd de verlichting uitgedaan en kregen we de gelegenheid om al wat te gaan slapen. Omdat het in Beijing 6 uur later was (tijdverschil) zou dit dus een korte nacht voor ons worden. Eerst heb ik nog wat tv gekeken (op je ‘eigen’ LCD-scherm). Daarna even heel kort geslapen. Dat slapen wil nooit zo erg lukken, daar zijn de stoelen immers vaak veel te krap voor, zeker als je zo lang bent als ik. Al had ik een rijtje van drie stoelen vrij, al snel ging er een jong chinees ding naast me zitten en ontnam daarmee mijn ligplaats.

 

Soep, visa en stokjes - woensdag 9 augustus 2000 (Beijing)

's Morgens vroeg (het was nog avond in Nederland) kregen we heerlijke Chinese soep aangeboden, tenminste als je al wakker was. Niet iedereen durfde het direct te nemen, dan zie je dat Nederlanders op culinair gebied soms nogal huiverig zijn. Zo ook met de warme Chinese wijn die ik eerder tijdens de vlucht kreeg, daar lag onder in een gedroogde vrucht, wat toch best een bijzondere smaak aan deze wijn gaf. Om 10:30 uur (in Nederland was het nog maar half vijf ‘s nachts) kwamen we in Beijing aan. Na de paspoortcontrole moesten we op volgorde van de visumlijst op een rijtje gaan staan, want anders raakten de chinezen helemaal de kluts kwijt, en dat zou dan weer voor extra vertraging zorgen. Het was allemaal best lachwekkend, maar aan de andere kant ook wel weer begrijpelijk, dat hebben wij misschien weer met Chinese toeristen in Nederland, hoewel….?. Daarna meteen door naar het Henan Plaza Hotel. Tijdens de transfer hebben we heel wat van het straatleven vanuit de bus opgepikt. Ook hebben we onderweg naar ons hotel eerst heerlijk op kantonese wijze gegeten [kleine hapjes, op een groot draaiend plateau, waar je wat lekkers vanaf kunt pakken, en wat regelmatig aangevuld werd met weer nieuwe hapjes…] Eerst kregen we allen een spoedcursus aangeboden, om daarna goed met stokjes uit de voeten te kunnen, want vorken, messen en lepels hebben ze er meestal niet. Alleen voor mensen, die deze reis zouden vermageren door het niet kunnen hanteren van dit nieuwe bestek, was rekening gehouden. Het eten met Jopsticks lukte best wel aardig, dit was voor mij immers niet de eerste keer. Maar toch was het wel leuk om te zien hoe sommigen zo aan het stuntelen waren om maar een klein beetje rijst op hun schaaltje te krijgen. Zo heb ook ik ooit gestunteld. Maar het went allemaal snel. Hoewel… de meesten onder ons vast de komende dagen nog wel kramp in hun vingers zullen krijgen… Na aankomst in het hotel heb ik eerst even lekker geslapen en vervolgens een warm bad genomen. Dat laatste was na zo’n reis wel even nodig!

's Avonds hebben we een park bezocht waar we ook gegeten hebben. Het leuke van het eten (zoals dat telkens geregeld is) is dat behalve alles van het draaiend plateau te pakken is, je ook de drankjes zelf kunt inschenken, want er worden ook heel wat verschillende flessen drank op tafel gezet. Zelfs bier, wat best goed smaakte(!), en dat smaakt des te meer na een warme dag, of wanneer je per ongeluk eens iets te veel sambal hebt geproefd.

 

Hemels, rood en heet - donderdag 10 augustus 2000 (Beijing)

Vandaag zijn we naar het ‘plein van de hemelse vrede’ en de ‘verboden stad’ geweest. Het was heel indrukwekkend dit alles van dichtbij te zien. Het plein was heel groot van omvang en ik kreeg kippenvel toen ik er liep, want ik herinner me nog goed wat hier twaalf jaar geleden is gebeurd. De studentenopstand, die hier toen heeft plaats gevonden eindigde toen in een groot bloedbad. Gelukkig is er hier de afgelopen jaren wel wat in positieve zin verandert. Van de Chinese gids begreep ik eerder al dat hij de laatste jaren gewoon openlijk kritiek tegen het bewind mag hebben, terwijl dat enkele jaren geleden nog streng verboden was. Hoewel het lijkt alsof de staatshoofden er alles aan doen om het communisme overeind te houden zie je toch dat de bevolking langzamerhand meer met de (moderne) tijd meegaat en wat mondiger probeert te worden. Nu de deur op een kier staat zal er vroeg of laat vast iets gaan veranderen. Wel zie je in Beijing nog veel mensen van het leger (of politie) in uniform en een grote pet op, met bespiedende ogen de menigte aftasten.

Het plein was de eerste locatie waar we souvenirverkopers tegenkwamen, de welbekende ‘hallo-hallo mannetjes’. Vanaf dat moment waren de eerste reizigers onder ons al ijverig aan het afdingen. Zo heb ik zelf me daar ook aan gewaagd door een Chinees boekje van Mao te kopen. Even later hebben we op het plein, met de verboden stad op de achtergrond, onze groepsfoto laten maken.  

Vervolgens zijn we naar de verboden stad gelopen. Je liep daar van de ene tempel over in de andere met telkens een groot plein als ‘overloop’. In totaal waren er (denk ik) wel zo'n 8 tempels en de omvang van de verboden stad was daarmee vanwege al deze uitgestrekte pleinen als geheel erg groot van omvang. Zo had je wel een paar uur de tijd nodig om er (al kijkende) van de ene naar de andere kant van de stad hier doorheen te lopen. Tijdens het lopen had ik ineens rode handen, vast door al het ‘rood’ in de verboden stad. Maar hoe haal je al dat verf van je handen af? Toevallig had ik nog wat baby(olie)doekjes in mijn rugzak…

Na afloop gingen we door naar een dierentuin waar Pandaberen te zien waren. Het was wel duidelijk dat Chinezen erg trots zijn op deze dieren, zo veel zie je ze overigens niet meer, ook niet in gevangenschap. Vervolgens hebben we dicht in de buurt van dit dierenpark van een lunch gebruik gemaakt. Ook hier weer een lunch met op een groot plateau allerlei lekkere hapjes, wat weer aan een Kantonese maaltijd deed denken. Na de maaltijd hebben we een mooie tuin van het Zomerpaleis bezichtigd, met mooi afgewerkte houten Chinese tuinhuisjes en een prachtig uitzicht over de diverse vijvers, vol met o.a. lotusbloemen. Vervolgens zijn we na een lange wandeling met een boot een groot meer overgestoken, terug naar de bus, die vooruit gereden was. 's Avonds na sightseeing door de stad hebben we opnieuw ergens gegeten. Het was merkbaar dat iedereen het vandaag gehad had, door al het geslenter. Bovendien was het weer vandaag erg onbehaaglijk: klam en vooral warm, zo'n 40 graden Celcius volgens de thermometer van Chris, onze reisgids.

 

Taal, muur en vazen - vrijdag 11 augustus 2000 (Beijing)

’s Morgens hebben we in de bus, zoals elke morgen de laatste dagen, Chinese les van onze lokale gids Chan gehad. Hij is dan erg enthousiast en dit keer vertelde hij over de verschillende uitspraakvormen van een Chinees teken. Zo spreekt een Chinees meer met klanken en schrijft hij of zij met iconen. Elk zo’n karakter kan op vier manieren uitgesproken, met telkens een hele andere betekenis. Ook legde Chan wat uit over de herkomst van de tekens en de evolutie ervan. Zo werd duidelijk dat bijvoorbeeld met twee karakters het woord ‘goed’ gesymboliseerd wordt, te weten.: ‘vrouw’ en ‘zoon’. De combinatie van deze twee karakters naast elkaar maken dus het nieuwe woord ‘goed’. Zo leren kinderen op school al de tekens, waar soms eerst een heel verhaal bij verteld moeten worden. In totaal moeten kinderen al de 5000 basis karakters kunnen schrijven en uitspreken voordat ze als 12-jarige leerling de basisschool verlaten. Eventueel daarna kunnen ze pas verder gaan studeren in het voortgezet onderwijs.

Vandaag stond de Chinese Muur op het programma. Al vanuit de verte zagen we onderweg de muur al, met honderden mensen op de achtergrond. Eenmaal aangekomen wilde ik ook wel even laten zien dat ik nog wel kon klimmen. Maar een half uur later begreep ik dat rust om verzuring in de benen te voorkomen soms wel eventjes nodig was. De muur zag er nog goed uit en liep soms erg steil naar boven of juist naar beneden, zigzaggend over het berggebied. Het was een leuke ervaring hier gelopen te hebben. Ik denk dat ik na terugkomst vast wel een paar kilo lichter was, zo klam en broeierig als het die dag was.

Daarna gingen we door naar een Jadefabriek. Het is werkelijk heel kunstig om te zien hoe men daar op traditionele wijze prachtige Chinese vazen maken. Al interesseert het je niet, je moet het gewoon gezien hebben. Onderweg heb ik Chan gevraagd hoe je nu op een computer Chinese tekens zichtbaar kunt maken. Tenslotte bestaat het aantal basistekens uit 5000 karakters, dus dat past vast allemaal niet op een normaal toetsenbord. Hij vertelde me dat als een Chinees zijn tekst intypt dit doet door met een combinatie van diverse toetsen een compleet teken op te bouwen. Door dus meerdere malen een toets te drukken wordt telkens een deel van en uiteindelijk het complete teken op het scherm ‘getekend’. Zo vind de opbouw van een teken dus plaats.

 

De markt op en de lucht weer in - zaterdag 12 augustus 2000 (Beijing en Xi'an)

Vandaag waren de wandelschoenen wel nodig. Eerst zijn we naar de vogeltjesmarkt geweest. Maar al snel kwamen we er achter dat er veel meer was dan alleen vogeltjes.

Ook werd er vlees, vis, groente en fruit op de markt verkocht. Achteraan troffen we zelfs tabak aan in grote hoeveelheden. Verder kwamen we krekels op de markt tegen, die je levend in een potje kon kopen, maar waar ze die nu weer voor gebruiken…? Het was een pracht gezicht om te zien hoe men op de markt ‘bezig’ was. Het straatbeeld in China blijft toch heel bijzonder! Vervolgens zijn we door een oude Chinese wijk van Beijing gelopen, waar nauwelijks toeristen komen. Juist daar kon je zien hoe de Chinezen gehuisvest zijn. De huisjes waren misschien lang niet allemaal zo stevig meer, maar ze straalden wel veel gezelligheid uit. Tijdens het wandelen zagen we daar een klein kruidenierswinkeltje en Chris schoot de eigenaar aan en vroeg of hij bepaalde likeur verkocht. Hij had eerder van de lokale gids een briefje gekregen waar de Chinese tekens opstonden van een goed likeurtje, waar je goed op kon slapen, want Chris had sinds de eerste dag van de vakantie alsmaar slecht geslapen en hoopte nu op een wonderdrankje. Zelf heb ik ook meteen zo’n fles gekocht, het was voor een ‘prikkie’ (voor nog geen zes gulden, geloof ik.) Later zagen we ineens iemand op de grond met water ‘schilderen’. Het bleken eigen gemaakte gedichten te zijn, waarvan de Chinese tekens vervolgens na verdamping weer in het niets verdwenen. Onderweg zag ik bij een kiosk op straat een boekje van Pokémon liggen, de Chinese variant ervan. Die heb ik meteen voor mijn dochter gekocht, want die is er gek op! Daarna gingen we met de metro om ons snel naar de andere kant van de stad te kunnen verplaatsten. Dat ging dan ook vrij snel. In die tussentijd konden we elkaar al onze gekochte souveniertjes van die dag laten zien. Daar stond ik dan met mijn Pokémon boekje….

Een paar uur later zaten we met z’n allen al weer in het vliegtuig voor vertrek naar Xi’an. Na het diner zijn Harm, Willem en ik nog een avondje wezen stappen. Dat was best gezellig en met zo’n vijf bierflessen (á 0,7 liter) hebben we ons de rest van de avond heerlijk vermaakt!

 

Zaankanters bij het Terracotta leger - zondag 13 augustus 2000 (Xi'an)

Ook vandaag hebben we weer diverse excursies gemaakt, maar het meest bijzondere was wel het Terracotta leger. Wel zo'n 7.000 levensgrote stenen beelden van soldaten lagen hier, waarvan het merendeel nog onder de grond lag. De beelden die na de opgravingen wel al zichtbaar waren zijn heel bijzonder om te zien. Wel moesten we met fotograferen / filmen soms wat voorzichtig te werk gaan omdat het eigelijk verboden was en om die reden de camera's na  een ‘overtreding’ soms ingenomen kon werden. Maar gelukkig hebben we allen geluk gehad en hebben we dus alles wat we wilden kunnen vastleggen. In de bus raakte ik in gesprek met Piet. Blijkt ook hij uit de Zaanstreek te komen, had ik het Zaans accent al die dagen van Piet en Marian niet eens herkent. Zo zie je maar weer, zo ver weg van huis, herken je je eigen ‘buren’ als Zaankanter niet eens meer...

Vanavond stond er een leuke voorstelling op het programma, maar helaas kon ik dit keer niet meegegaan, want al enkele dagen had ik al enorme last van darmkrampen en vandaag leek het me dus verstandiger om even wat rustiger aan te doen. Wel heb ik die avond even naar het thuisfront gebeld. Het was fijn weer even al de vertrouwde stemmen van thuis te horen.

 

Holwoningen, Boeddhisten en de weergoden- maandag 14 augustus 2000 (Xi'an en Luoyang)

Vanmorgen zijn we per trein naar Luoyang gereden. ‘s Middags om 15:30 uur kwamen we in aan en onderweg hebben we erg van het mooie uitzicht genoten. Zo zagen we onder anderen mooi gevormde (spitse) bergen, maar ook bergen die vloeiend als een terras afliepen naar beneden. Ook waren regelmatig holen in de bergwanden te zien, waar nog steeds Chinezen in blijken te wonen. De grond is kleiachtig en functioneert daardoor goed als een redelijk stevige muur. Enkele ramen en een huisdeur maakt zo'n woning dan enigszins bewoonbaar.

Eenmaal in Luoyang aangekomen hebben we een boedhistische tempel bezocht. Dit hadden we nog niet eerder tijdens deze reis gezien en was heel bijzonder. Ook zag je er monniken rond lopen in oranje gewaden.

's Avonds na het diner zijn we nog even met enkelen van de groep de straat op geweest. Al heel snel kregen we contact met enkele Chinezen, die graag een praatje met ons wilden maken. Daarna wilden Willem en ik nog een cafeetje opzoeken om de avond met een pilsje af te sluiten, maar ineens ging het hard regenen. Het regende op het laatst zo hard dat we besloten om toch maar snel terug richting hotel te keren.

 

Soft- en hardsleepers in de nachttrein - dinsdag 15 augustus 2000 (Luoyang en Nanjing)

Vandaag zouden we de nachtrein naar Nanjing nemen. Het was dit keer een lange treinreis. Toch was het niet zo zeer de lange afstand, die overbrugd moest worden, want de trein reed over het traject niet bepaald hard, soms slechts stapvoets. En dan te bedenken, dat de trein heel wat keren onderweg heeft gestopt, onder anderen om enkele reizigers telkens op kleine stationnetjes in en uit te laten stappen. Dit was bepaald geen Intercity, zoals wij die kennen. Zelf zat ik een 4-persoons cabine, wat ook wel de ‘softsleeper’ werd genoemd. In andere coupés waren de ‘hardsleepers’ en daar lagen voornamelijk Chinezen met zo’n 20 man/vrouw in één ruimte, bestaande uit stapelbedden van 3 bedden boven elkaar. Voor lang niet iedereen van ons reisgezelschap was plaats voor de softsleepers en waren sommigen dus genoodzaakt wat ‘harder’ te slapen. Wel hebben we voor het slapen gaan nog even de restauratie wagon opgezocht om daar wat van het lokale bier te proeven. Het bier smaakt overigens uitstekend in China, is misschien wat wateriger dan wat we gewend zijn, maar de smaak is aardig te vergelijken met ‘ons’ Heineken, toch Chris? Na het slaapmutsje ben ik snel in slaap gevallen, terwijl de trein alsmaar doordenderde…

 

Stolen banana's en dancing Frieda - woensdag 16 augustus 2000 (Nanjing)

Vanmorgen vroeg reden we met de trein de stad Nanjing binnen. We werden om 06:00 uur gewekt en nog geen kwartier later moesten we al uitstappen. Ik had me nauwelijks gewassen en aangekleed of ik moest al heel snel mijn spullen in mijn rugzakken proppen om snel de trein nog op tijd te kunnen verlaten. Even ogen uitwrijven was er dit keer niet bij… Na ons enige tijd later even in ons hotelkamer (van vandaag) opgefrist te hebben vertrokken we weer, omdat er verder nog wat excursies op het programma stonden. Na de lunch hadden we een vrije middag en die tijd heb ik goed benut om weer eens heerlijk te gaan zwemmen. Daarna volgde het diner. Zoals elke dag kregen we ook vanavond weer heerlijke hapjes op een draaiend plateau geserveerd. Ik zat onder anderen bij Willem en Marja aan tafel en wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar opeens maakte Willem een opmerking dat ik een stuk gebakken banaan van hem had gepikt. Direct erna werd een serveerster er al  bijgehaald, die aanvankelijk niets van de ‘klacht’ begreep ("Mister Rob has stolen my banana's") en  op haar beurt naar haar manager ging. En zo werd het uiteindelijk een enorme lachpartij aan beide kanten, want niemand begreep er op het laatst meer wat van, behalve Willem en ik natuurlijk.

 

Na het diner gingen we met een klein groepje de stad in. Zo kwamen we op een markt terecht waar ik onder meer nog wat leuke kleine kadootjes voor de kinderen heb gekocht. We waren daar wat over de markt aan het slenteren, totdat we ineens wat muziek hoorden. Al snel ging ‘onze’ Frieda over tot een dans, en nog wel in ‘koloniale stijl’! Even later stond het geel van de Chinezen, want een dansende blanke (en zo’n enorm lange) dame zien de Chinezen ook niet elke dag, zeker niet op deze markt, waar normaal géén of nauwelijks toeristen verder komen. Na terugkomst in het hotel hebben we nog even gezellig met z'n allen geborreld en kwamen natuurlijk de verhalen weer los, van wat we net ervoor op de markt mee hadden gemaakt.

 

Kippenpoten, parels en Mister Sunshine - donderdag 17 augustus 2000 (Nanjing en Suzhou)

Vandaag een lange reis met de bus. Eigenlijk zouden we deze afstand per trein afleggen, maar daar is in het programma van afgeweken. Misschien achteraf maar goed ook, want het gesjouw van al de koffers van en naar de trein verloopt meestal nogal rommelig en per bus gaat alles doorgaans wat soepeler. Onderweg hadden we nog even een korte sanitaire stop gemaakt en duidelijk merkbaar was dat de mensen uit die omgeving de toeristen niet bepaald gewend waren. Ze stonden werkelijk met hun mond open ons toe te kijken en moesten daarbij soms wat giechelen, want wat wil je, wij Nederlanders zijn in hun ogen ook wel erg lang. Even later kwam een bus Chinezen aanrijden en toen de laadruimtes werden opengemaakt (waar normaal koffers in liggen) bleken er allerlei dieren in te liggen, waaronder ganzen, eenden en kippen. De meeste dieren waren al dood. Voordat ze na een korte plaspauze hun reis weer wilden voortzetten smeten ze al de kleppen weer dicht en al rijdende bengelde er nog wat kippenpoten uit de bus. Ook dit is blijkbaar typisch China…

Ook vandaag weer hadden we verder een programma vol met excursies. Bij een parelkwekerij heb ik een parelketting voor Christa (mijn vrouw) gekocht. Eerder had ik al gehoord wat na enig afdingen de prijs van zo’n ketting zou moeten worden. Natuurlijk is het daarna de sport om dan daar weer onder te komen. Dat lukte ons door met z'n tweeën (Marian en ik) beide een ketting te kopen. Zo werd het bedrag uiteindelijk weer verder verlaagd van 100 naar 85 Yuan per ketting. Wellicht hebben we ook nu vast weer teveel betaald, maar een parelketting voor een paar tientjes, daar kun je je verder geen buil aan vallen…

Tijdens het diner was er een gevarieerde dansvoorstelling met mooie Chinese meisjes. Daar was ik onderhand wel even aan toe. ;-) Direct na het diner gingen we door naar een avondvoorstelling in de stad. Daar werd onder anderen gedanst, gezongen en mooie muziek gemaakt, allemaal op traditioneel Chinese wijze. Doordat onze Chinese gids (‘Mister Sunshine’) opeens foetsie was, stond al snel een nieuwe gids aan het roer: ‘onze’ Willem. Door zijn leiderschap hebben we uiteindelijk weer op tijd de bus gevonden, voor vertrek terug naar ons hotel.

 

Zijde, Tai Chi en krekels - vrijdag 18 augustus 2000 (Suzhou en Hangzhou)

Ook vandaag hadden we weer een lange afstand met de bus afgelegd. Onderweg hebben we onder anderen een zijdefabriek bezocht. Daar werd het gehele productieproces uitgelegd. Het einde van de excursie was een modeshow. Je merkt nu toch wel dat na nu bijna twee weken de vermoeidheid hier en daar toeslaat. We hebben tot nu toe elke dag een vol programma en daardoor is duidelijk merkbaar dat na verloop van tijd een zekere mate van verzadiging ontstaat. Toch blijft China ons boeien. Alleen het straatbeeld al is iets waar je niet snel op uitgekeken bent. 's Morgens vroeg het massaal samenzijn van Chinezen tijdens de gymnastiek, de Tai Chi- oefeningen. 's Middags de bedrijvigheid op straat en 's avonds wanneer de chinezen nog steeds druk aan het handelen zijn of juist aan het ontspannen (door te badmintonnen, dansen, of lekker rustig buiten te zitten.)

Na aankomst in het hotel was er nog even gelegenheid voor het diner ons op te frissen. Een bad doet in dat geval wonderen, want daar knap je dan weer heerlijk van op. Ook heb ik ’s avonds weer even naar huis gebeld en ook nu nam Chanel (onze dochter) weer als eerste op. Andrew (onze zoon) hoorde ik op de achtergrond spelen en zingen. Op dat moment zou je dan best wel even door de telefoon willen kruipen. Nog een paar dagen en dan zit deze reis er al weer op. Twee weken vliegen zo om, hoewel… aan de andere kant lijkt het wel een vakantie van een paar maanden. Dat komt vast door al de mooie indrukken, waardoor je de vakantie extra intensief beleefd en daardoor wel lijkt alsof de vakantie veel langer duurt dan slechts deze vijftien dagen. ’s Avonds, lopend door de stad, hoor je de krekels hoog in de bomen. Het was soms oorverdovend, hoeveel lawaai al die krekels met z’n allen konden maken.

 

Schuitje varen, mailtje sturen en naar de kapper - zaterdag 19 augustus 2000 (Hangzhou)

Vandaag hebben we een groot park bezocht. Zelf vond ik het niet echt de moeite waard, want het deed niet bepaald ‘Chinees’ aan. Daarna hebben we uitgebreid geluncht en een boottochtje over een groot meer gemaakt. Dat laatste was natuurlijk wel erg leuk, een boottocht blijft immers altijd avontuurlijk. We waren weer vroeg terug in het hotel. Ik heb de resterende tijd benut door wat te gaan liggen en door uitgebreid een bad te nemen. Daarna heb ik het businesscenter van het hotel bezocht om een paar E-mailtjes te sturen, in totaal 7 stuks. Dat was best wel gemakkelijk, want op mijn laptop had ik al de mailtjes al vooraf uitgeschreven en op diskette gezet. Nu was het alleen een kwestie van een PC opzoeken om via Internet al de mails te verzenden. Dat was dus zo gebeurd. Wel had ik hier en daar wat hulp nodig, want deze PC in het hotel had dan wel Windows95, maar wel de Chinese versie, dus dat was wel grappig eigenlijk. Gelukkig stond er een Chinese juffrouw in de buurt, die me graag even hielp. Aanvankelijk wist ik niet dat het zo makkelijk was om vanuit een hotel in China te Internetten en/of te mailen. En ik maar denken dat je hiervoor speciaal naar een Internetcafe moest. Dat is iets wat je in een vakantie eigenlijk ook niet snel doet. Nu maar hopen dat het thuisfront snel het E-mailtje oppikt. Ze zullen vast wel even opkijken als ze zien dat er onverwachts post uit China voor hun in het postbakje ligt. Enkelen van ons hadden eerder die dag een kapsalon bezocht, waar vooraf aan een knipbeurt eerst het gezicht volledig gemasseerd werd. Dat was wel eens leuk om mee te maken dus lieten we als groep zo’n massage/knip-behandeling ondergaan. Het had meer iets van een beautyfarm, want er werd wel erg veel nadruk op de lichaamsverzorging gelegd, i.p.v. het knippen. Zelf was ik als enigste toeschouwer aanwezig en kon daarom alles mooi volgen. Achteraf had ik natuurlijk veel spijt dat ik niet meteen mee had gedaan, maar ja, dat is dan weer een goede reden om later nog eens hier naar China terug te keren…

 

Opera en nightwalk, zondag 20 augustus 2000 (Shanghai)

Na weer een lange afstand per bus te hebben afgelegd zijn we in de loop van de middag in Shanghai aangekomen. Tijdens de busreis naar het hotel hadden we al een aardig wat van (het straatleven in) deze stad gezien. De volgende dag zouden we wat uitvoeriger de stad gaan bekijken. Het viel ons direct al op dat Shanghai erg ‘afsteekt’ tegenover al de andere omringende Chinese steden. Het nieuwe Shanghai is nog vrij ‘jong’ en als stad erg modern ingericht. Hoge wolkenkrabbers die er allemaal net eventjes anders uit zien, erg indrukwekkend om dit vanaf straat te aanschouwen! Ook viel ons op dat Shanghai feitelijk uit twee plateaus bestaat, het gigantische wegennet boven de stad en het normale verkeer eronder. Na aankomst in het hotel hadden we vrijaf. Dat was wel nodig, want na zo’n druk programma zoals van de laatste 2 weken is het wel prettig om voor vertrek naar huis nog even uit te blazen. Na het diner was er een avondprogramma: de ‘Chinese opera’. Voor hen die niet meegingen was een wandeling door de stad gepland. Omdat ik in het verleden al zoveel (optredens) gezien had koos ik dit keer voor de stadswandeling. Het was heel indrukwekkend om op deze manier Shanghai bij ‘nacht’ te zien. Al de neonreclames en de hoog opgestelde videowalls waren prachtig, heel kleurrijk! Dit is een stad waarbij New York werkelijk in het niet valt. Na al het geslenter vroegen we ons na enige tijd af of we de bus nog wel (op tijd) weer zouden halen, want er leek geen einde aan te komen. Enkele minuten voordat de operavoorstelling was afgelopen vonden we na enig gezoek uiteindelijk weer het afgesproken (tref)punt. Hoewel we ons dan met een klein groepje aan de avondvoorstelling hadden ontrokken, ook deze stadswandeling was heel bijzonder en beslist de moeite waard!

 

Hoog in de lucht en in hogere sferen - maandag 21 augustus 2000 (Shanghai en Beijing)

Na een bezoek aan de boulevard hebben we daarna nog wat door de binnenstad (in de grote warenhuizen en op de markt) van Shanghai doorgebracht. Ook een boeddhistische tempel werd wat later op de dag aangedaan. De wierrooklucht daar kwam je te gemoed. Na nog een paar uurtjes sightseeing door Shangai gingen we weer richting luchthaven voor vertrek, terug naar Beijing. Enige uren later waren we alweer in het zelfde hotel als bijna twee weken terug. Zelf zat ik dit keer op een kamer op de hoogste verdieping (22^e) van het hotel en keek daardoor mooi uit over een groot deel van de stad Beijing. Vooral ’s-avonds was dat een prachtig gezicht, met al de gekleurde kleine lichtjes op de achtergrond, die de stad zo mysterieus verlichten. Ik ben dit keer maar weer op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag wordt de tijd ‘zonder pardon’ weer zes uur terug gedraaid.

 

Back home -  dinsdag 22 augustus 2000

Hoe mooi de vakantie ook is, aan alles komt helaas een eind… Tijdens de vlucht naar huis heb ik ‘de film’ nog eens terug gedraaid en dan merk je toch weer dat we in een korte tijd (wat is nu slechts twee weken?) wel érg veel gezien hebben. Natuurlijk hebben we lang niet alles gezien, maar een goede indruk van China hebben we zeker gekregen. Chris gaf daar als reisleider met zijn Vlaams accent en zijn mooie stijl van verhalen vertellen daar nog eens een extra goede invulling aan. Onderweg naar huis ben je automatisch alweer aan het omschakelen, want in het westen leven we eigenlijk toch weer heel anders dan we de afgelopen paar weken als ‘nep-Chinezen’ in het verre oosten geleefd hebben. Ook zullen we de komende tijd weer moeten leren keurig met ons bestek te eten. Maar hoe je het ook wendt of keert, iedereen is uiteindelijk met meer bagage terug gekeerd, dan toen we vanuit Schiphol naar China vertrokken waren. Al waren het alleen al de mooie herinneringen van de afgelopen twee weken. Eenmaal op Schiphol aangekomen viel de groep weer snel uiteen en ging een ieder zijn eigen weg, terugwaarts naar huis. Door de moderne techniek van tegenwoordig (en natuurlijk de behendigheid van Willem!) is het leuk om via Internet alles weer eens op de speciaal voor ons gemaakte website terug te zien, hoe we (met z’n) allen onze rondreis door China beleefd hebben!   

 

Rob Wienke

r.wienke@chello.nl