(vervolg Verwennerij in Brunssum)

Met het door Gerrit omhooggejaagde alcoholpeil stegen ook de jolijt en het aantal decibellen rond de grote houten familietafel. Het is dat sommige KrisKrassers (ik noem onze Brabantse Harm en Ien) nog terug moesten rijden, anders was de avond vast ontaard in een ouderwets Romeins-Limburgs drinkgelag.. :-).

Ik vergeet door al die culinaria bijna de avonturen buiten de boerderie. De KrisKrassers trokken 's-middags naar buiten, waar ook in Limburg de vogeltjes fluiten. Ze hebben daar in Brunssum niet alleen een huilend Mariabeeld, maar ook zeven bergen waarop het stadje zou zijn gebouwd. Ik heb daar mijn twijfels over, want heb slechts één heuveltje (nou ja, meer een grote bobbel) kunnen ontdekken. Een bobbel waar Vlaamse Chris die ochtend drie keer omheen gereden was in een manhaftige poging - de Vlaamse Leeuw waardig -om in zijn Lada Samara de boerderie van Van Loo te bereiken.

Brunssum is overigens een internationaal oord: het stikt er niet niet alleen van de Duitsers en van de bekende Mediterrane bevolkingsgroepen, maar ook van de Amerikanen, Canadezen, Scandinaviërs etc. die bij het NATO hoofdkwartier werken.

In dit internationale klimaat begon ik van de weeromstuit Deutsch zu sprechen. Ein guter Vorbereiting auf den KrisKras Wochenende am 21ste September im unserem schönen Nachbarland, werde Ich mal sagen :-)

De middag brachten wij door in Valkenburg in de steenkolenmijn. Uit de rondleiding en de demonstraties bleek dat mijnwerkers nou niet bepaald verwend waren. Na een uurtje ondergronds werken konden ze de rest van de dag voor Zwarte Piet spelen zonder zich te hoeven schminken.

Het werken in de mijnen was gevaarlijk. Instortingen, grondverschuivingen, gas en verkeerd ontploffend dynamiet eisten hun tol, en joegen de mannen schrik aan. Voor wie het nog niet wist: het zwarte goud kon slechts dankzij bloed, zweet en tranen boven de grond worden gehaald.

Terwijl de Hollandse Van Dijkjes en de Duitse Dharmawans een stukje van de Mergelroute verkenden ("Oh, wat was dat mooi"), trok de rest van de KrisKrassers naar de boerderie of naar Valkenburg: een klein vestingstadje, dat het bijna begeeft onder het massatoerisme.

Rest mij te melden dat Zaankantse Rob, onze Weergekeerde Verloren Zoon (WVZ), definitief kiest voor een loopbaan als docent (dat wordt dan de derde in Kris Kras). En dat Leeuwarder Klaasje behalve Nederlands ook Fries spreekt. Een taal waar je volgens de andere KrisKrassers trots op mag zijn!

KrisKras kijkt terug op een geslaagde samenkomst, daar in het sjoene Limburg.

't Was mooi weer en 't was weer mooi.

Danke schön, Gerrit en Karin.

Willem

P.s. De foto's zijn van Karin van Loo